داستان دوریکا از سال ۱۳۷۸ در قلعهحسنخان تهران آغاز شد؛ با یک رؤیای ساده اما عمیق: بازگرداندن حس اصالت و سادگی فرهنگ کهن ایرانی به سفرههای مدرن. ما کار خود را با نگاهی نو به سفالگری سنتی آغاز کردیم، اما طولی نکشید که اشتیاق بازار به این هنر، ما را با چالشی شیرین روبرو کرد: چطور میتوان زیبایی دستساز سفال را با دوام و ظرفیت تولید صنعتی پیوند زد؟
برای پاسخ به نیاز مخاطبان، دوریکا مسیر خود را به سمت تولید «استونور» تغییر داد. انتخاب استونور تصادفی نبود؛ این بدنه سرامیکی که محصول پخت در دمای بالای ۱۲۰۰ درجه سانتیگراد است، برخلاف سفالهای معمولی، دارای ساختاری متراکم، بدون منفذ و شیشهای (Vitrified) است. این ویژگی فنی باعث میشود ظروف دوریکا نه تنها نفوذناپذیر و کاملاً بهداشتی باشند، بلکه مقاومت فوقالعادهای در برابر شوک حرارتی، مایکروویو و ماشین ظرفشویی پیدا کنند.
در سال ۱۳۸۵، با هدف گسترش افقهای تولید، کارخانه به شهرک صنعتی سپهر (نظرآباد) منتقل شد. این جابهجایی، آغاز فاز جدیدی از تکنولوژی در دوریکا بود. با بهرهگیری از ماشینآلات پیشرفته و کادری متخصص، توانستیم هنر «نقاشی زیرلعابی» را با طرحهای اصیل گبه و گلیم به تکامل برسانیم. در این مرحله، ماندگاری رنگ و نقش در دل لعابهای مقاوم، امضای اختصاصی دوریکا شد.
